‘Gun je jezelf’ van Bernard van Chairvaux
Wanneer je je hele leven en beleven
volledig met bezigheden doorbrengt
en geen ruimte meer voor bezinning hebt,
moet ik je hier dan om prijzen?
Ik prijs je er niet voor. Ik geloof dat niemand je zal prijzen
die het woord van Salomo kent: ‘Wie zijn bezigheden inperkt, krijgt wijsheid.”
Wanneer je geheel en al er voor allen zijn wilt,
naar het voorbeeld van Hem die alles voor anderen is geworden
prijs ik je menselijkheid – maar alleen dan, wanneer ze vol en echt is.
Hoe kan je echter vol en echt mens zijn, wanneer je jezelf verloren hebt?
Want wat zou het je baten, wanneer je, naar het woord van de Heer
alles zou winnen, maar jezelf verliezen zou?
Wanneer dan alle mensen recht op je hebben,
wees dan ook zelf een mens, die een recht op jou heeft.
Waarom zou jij de enige zijn die niet van jou heeft?
Hoe lang ben je nog een geest die uittrekt en niet terugkeert?
Hoe lang nog schenk je aan alle anderen je aandacht, maar niet aan jezelf?
Ben je voor jezelf als een vreemde?
Ben je niet allen vreemd, wanneer je jezelf vreemd bent?
Ja, wie met zichzelf slecht omgaat, wie kan dan goed voor anderen zijn?
Denk er dus aan: gun je jezelf.
Ik zeg niet: doe het altijd, ik zeg niet doe het vaak, maar ik zeg:
doe het telkens weer een keer.
Wees er net als voor anderen ook voor jezelf,
of wees het tenminste voor alle anderen.
Bernard van Chairvaux (1090-1153)